تبليغاتX
وب قلم
اجتماعی--سیاسی--شعر
این روزها روز عطار است شاعر و عارفی که قبل از هر شاعر و عارفی مرا با حس شعر وعشق واسطوره آشنا کرد.

با منطق الطیر ش حیران شدم  سیمرغش مرا به دنیای اسطوره ها برد و

شیخ صنعانش عشق را برایم معنا کرد .

چون عاشقش بوده ام مدعی رویکردش می شوم.

هر چند می خواهم مدعی  رویکرد همه شاعران وعارفان صاحب خرد شوم  امید که حضرتش گستاخیم ببخشاید اما چاره ای نیست باید از او بپرسم که

چرا ؟                                                                    

از زمزمه عشق به جز رنج نديديم
جز با خم و ريحان ره ديگر نگزيديم


در وادي ما جان به کف و چشم به معشوق
دنيا نه همين است که مايش نرسيديم


عالم به عمل در ره ميخانه نشستن
با سجده همي هيچ به عرشي نرسيديم


از خاصيت دخت مو و مستي دوران
جانا به دمي راحت دوران نخريديم


بر فلسفه و دانش رازی نگهی دون
بوعلي علم رها کرد به جايي نرسيديم


اگر امروز کمي فخر به انديشه خيام کنیم
دشنام از اين کفر  چو صدها نشنيديم


حيرانم از اين  قصه و تاريخ دگرگون
رازي نشديم جرعه اي الکل  نچشيديم


عطار که در عرصهء عرفان هنری داشت

خيرش به دوا  قصه وصلش نفريديم

در وادي معنا همگان عارف و ساقي

منعي نشدند  ما كه  به تاريخ  نديديم

تاریخ  همه علم  فقط فقه و كلام است

از ترس عقب ماندگي  آنی نجهيديم

چون از خرد و فلسفه سودي نبرد شيخ

در گسترش فكر زميني نه شهيديم

اين باديه را غرب به منزل چو رسانيد
مظلوم چنان رازي و خيام نديديم

ما نگوييم چرا عارف و عطار نوشتند

درد و غم و افسوس وز آنش ندوديم

گر همره عرفان به  ره علم نظر  بود

با دانش امروز چنان منت دنيا نكشيديم

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387ساعت 23:35  توسط اسماعیل آزادی  | 

این دولت عجیب هنر مند است چرا که  دولتی نوآور  است و از منافع دولت(نه ملت) بخوبی حفاظت و حراست می کند. واقعا اقتصاد دان های بر جسته جهان باید بیایند و یاد بگیرند.

بسیاری از کشور ها پدر خودشان را در می آورند یک میلیارد دلار وام می گیرند واقتصاد کشورشان رادگرگون می کنند اما  این دولت در این دوسال حد اقل  ۵۰ میلیارد دلار افزایش در آمد نفتی داشته  وقطعا به ثروتمند ترین دولت تاریخ ایران تبدیل شده است البته ما خوشحالیم اما فقط یک مشکل خیلی کوچک وغیر حاد وجود دارد وآن این که

هر چه دولت ثروتمند تر می شود  مردم فقیرتر می شوند .هر چقدر قیمت نفت بالاتر می رود گرانی و تورم بیشتر می شود .هر چقدر درآمد های نفتی ایران افزایش می یابد سفره مردم خالی تر می شود .هر قدر صندوق ذخیره ارزی پرتر می شود کارخانه ها و واحدهای تولیدی بیشتری تعطیل یا ورشکست  شده ویا در بحران قرار می گیرند.

واقعا خیلی هنر مندی می خواهد که یک دولت  در طرفه العینی بتواند ۴۰  درصد از در درآمد ملیون ها حقوق بگیر ایرانی را دود  کند و مدعی طرفداری از طبقات فرودست هم باشد.

می گویند دولتی مردمی است که خود فقیر است و مردمش پولدار                                                اما بنازم به این دولت ثروتمند  و مردم فقیر ایران

اگر ما بخواهیم بگوییم از بوی نفت بدمان می آید لطف کنید نفت  را از سر سفره ما بردارید  چه کسی را باید ببینیم؟

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387ساعت 17:0  توسط اسماعیل آزادی  | 

امروز وصیتنامه منتسب به داریوش هخامنشی را می خواندم  بار دیگر حیرت کردم.رهنمود هایی که داریوش به پسر و ولیعهد خود می دهد بسیار هوشمندانه وسراسر حکمت است.

جمله ای دارد که می گوید:

"هرگز دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی نگمار  برای آنها همان مزیت  دوست بودن با تو کافی است ، چون اگر دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی بگماری و آنان به مردم ظلم کنند و استفاده نامشروع نمایند نخواهی توانست آنها را به مجازات برسانی چون با تو دوست هستند و تو ناچاری که رعایت دوست را بنمایی . "

واقعا ما بعد از ۲۵۰۰ سال چقدر پیشرفت کرده ایم در زمانه ما نه تنها این سخن رعایت نمی شود بلکه برای ارزیابی جایگاه هر کس باید بفهمی مهم است  که  شما پسر خاله چه کسی باشی  اما این که چه مدرک وتوانایی داری مهم نیست اما با داشتن تخصص ومدرک  باز هم مهم است که به چه کسی وصل باشی . 

ایران در این روزها قربانی پسر خاله هاست آن هم پسر خاله های بیسواد . پلکان ترقی در ایران پسر خالگی وچاپلوسی است.

وقتی در ایران کارخانه های مدرک های دکتری برای آقایان ساخته شده دیگر نیازی به عنوان تو و من ندارند اما اگرتخصص داری باید آدمشان بشوی  حتما مدارج ترقی را بسرعت طی خواهی کرد البته تا زمانی که مدعی نباشی .

ما فقط دلمان خوش است که دیجیتال شده ایم در حالی که ...    پیش به سوی پسر خاله   پیشنهاد می کنم شما هم یک بار وصیت نامه داریوش را بخوانید لینکش در پیوند های روزانه هست.  

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم فروردین 1387ساعت 21:22  توسط اسماعیل آزادی  |